Υψηλή αρτηριακή πίεση, ακανόνιστοι καρδιακοί παλμοί και κάπνισμα παράγοντες κινδύνου για πιο σοβαρά εγκεφαλικά επεισόδια

 Η υψηλή αρτηριακή πίεση, ο ακανόνιστος καρδιακός παλμός (κολπική μαρμαρυγή) και το κάπνισμα είναι παράγοντες κινδύνου που συνδέονται όχι μόνο με υψηλότερο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, αλλά και με πιο σοβαρό εγκεφαλικό, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό τεύχος του ιατρικού περιοδικού της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας «Neurology».

Στη μελέτη συμμετείχαν σχεδόν 27.000 άτομα από 32 χώρες με μέση ηλικία 62 ετών. Τα μισά άτομα είχαν υποστεί εγκεφαλικό και τα μισά όχι. Από τα άτομα με εγκεφαλικό επεισόδιο, τα 4.848 είχαν σοβαρό εγκεφαλικό και 8.612 ήπιο έως μέτριο εγκεφαλικό. Ως σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο χαρακτηρίστηκαν οι συνέπειες που κυμαίνονται από την αδυναμία βάδισης ή αυτοεξυπηρέτησης χωρίς βοήθεια έως την ανάγκη συνεχούς νοσηλευτικής φροντίδας και τον θάνατο. Το ήπιο έως μέτριο εγκεφαλικό επεισόδιο ορίστηκε ως έκβαση που κυμαίνεται από το να μην έχει ο ασθενής κανένα σύμπτωμα έως το να χρειάζεται βοήθεια στην προσωπική φροντίδα, αλλά να μπορεί να περπατήσει χωρίς βοήθεια άλλου ατόμου.

Οι ερευνητές προσδιόρισαν του ακόλουθους παράγοντες κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο: αρτηριακή πίεση υψηλότερη από 140/90 mmHg, κολπική μαρμαρυγή, διαβήτης, υψηλή χοληστερόλη, κάπνισμα, χρήση αλκοόλ, ποιότητα διατροφής, σωματική αδράνεια, ψυχολογικό και κοινωνικό στρες και υπερβολικό σωματικό λίπος γύρω από τη μέση. Στη συνέχεια συνέκριναν πόσο σημαντικοί ήταν οι παράγοντες κινδύνου για σοβαρό ή ήπιο έως μέτριο εγκεφαλικό επεισόδιο σε σχέση με τα άτομα που δεν είχαν υποστεί εγκεφαλικό.

Όπως διαπιστώθηκε, τα άτομα με υψηλή αρτηριακή πίεση είχαν 3,2 φορές περισσότερες πιθανότητες να πάθουν σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο και 2,9 φορές περισσότερες πιθανότητες να έχουν ήπιο έως μέτριο εγκεφαλικό επεισόδιο σε σχέση με τα άτομα χωρίς υψηλή αρτηριακή πίεση. 

Επίσης, ότι τα άτομα με κολπική μαρμαρυγή είχαν 4,7 φορές περισσότερες πιθανότητες για σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο και 3,6 φορές περισσότερες πιθανότητες για ήπιο έως μέτριο εγκεφαλικό επεισόδιο σε σχέση με τα άτομα χωρίς κολπική μαρμαρυγή. 

Τέλος, τα άτομα που κάπνιζαν είχαν 1,9 φορές περισσότερες πιθανότητες να πάθουν σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο και 1,7 φορές περισσότερες πιθανότητες να πάθουν ήπιο έως μέτριο εγκεφαλικό επεισόδιο σε σχέση με όσους δεν ήταν νυν καπνιστές.

Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τη σημασία της διαχείρισης των παραγόντων κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο, ιδίως της υψηλής αρτηριακής πίεσης, της κολπικής μαρμαρυγής και του καπνίσματος, προκειμένου να αποφευχθεί το σοβαρό, αναπηρικό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Καρδιοπαθείς σταματάνε την θεραπεία τους γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν την υψηλή συμμετοχή στα φάρμακα!

Δυσβάσταχτο έχει γίνει για τους καρδιοπαθείς το κόστος της υψηλής συμμετοχής στα φάρμακα τους. Αποτέλεσμα οι οικονομικά ασθενέστεροι πάσχοντες να διακόπτουν την θεραπεία τους γιατί δεν μπορούν να την πληρώσουν.

Τα παραπάνω ανέφερε ο Διευθυντής της Καρδιολογικής Κλινικής του νοσοκομείου "Ερρίκος Ντυνάν" κ. Γεώργιος Ανδρικόπουλος σε συνέντευξη Τύπου με αφορμή την οργάνωση του 29ου Συνεδρίου Κλινικής Καρδιολογίας από το Ελληνικό Ίδρυμα Καρδιολογίας και την Α′ Καρδιολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στις 25 και 26 Απριλίου 2014 στο Caravel.

Ο κ. Ανδρικόπουλος αναφέρθηκε στην επίδραση της οικονομικής κρίσης στην υγεία των πολιτών ένα από τα πιο σημαντικά θέματα που ανέδειξε η μεγάλη έρευνα του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας με την επωνυμία «Μήνας Ελέγχου Χοληστερόλης – Εκτίμηση Καρδιαγγειακού Κινδύνου».

Πρόκειται για μια διαρκή προσπάθεια του ΕΛΙΚΑΡ να καταγράψει τη συχνότητα των παραγόντων κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα στον Ελληνικό πληθυσμό που μετρά ήδη 45.000 εξετασθέντες δωρεάν από ιατρούς του ιδρύματος.

Πόσο απλή είναι η επάνοδος στη ζωή, του Δημ.Κρεμαστινού

Είναι Κυριακή πρωί. Ψάχνοντας το Internet διαβάζω την πρώτη είδηση: «Απεβίωσε ξαφνικά το Σάββατο βράδυ ο Τομάζο Σκιόπα, πρώην υπουργός Οικονομίας της Ιταλίας και νυν σύμβουλος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου σε μια κοινωνική εκδήλωση μπροστά στα έκπληκτα μάτια των συνδαιτυμόνων του».

Αυτή είναι η κλασική περιγραφή του αιφνιδίου θανάτου που οφείλεται συνήθως σε μια θανατηφόρα αρρυθμία, όπως είναι η κοιλιακή ταχυκαρδία που εξελίσσεται σε κοιλιακή μαρμαρυγή. Η συνηθέστερη αιτία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το έμφραγμα του μυοκαρδίου στα πρώτα λεπτά της εγκατάστασής του, προτού καν εκδηλωθούν τα τυπικά συμπτώματα του εμφράγματος, όπως είναι έντονος πόνος στο κέντρο του στήθους.

40% των αιφνιδίων θανάτων σε νεαρή ηλικία οφείλονται σε μυοκαρδίτιδα

Περίπου 40% των αιφνιδίων θανάτων σε νεαρές ηλικίες, κάτω των 35 ετών, φαίνεται ότι οφείλονται σε μυοκαρδίτιδα, μία φλεγμονή του μυοκαρδίου, που προκαλείται συνήθως από ιούς, ενώ σπανίως μπορεί να προκληθεί από αλλεργία σε φάρμακα.

Οι πιο συχνοί ιοί, οι οποίοι ενοχοποιούνται για την πρόκλησή της είναι οι εντεροϊοί, συνήθως ο κοξάκι, οι αδενοϊοί, οι παροβοϊοί τα χλαμύδια και οι ρικέτσιες. Ο ιός, μέσω του αίματος, μεταφέρεται στο μυοκάρδιο και δημιουργεί νέκρωση των μυοκυττάρων και φλεγμονή του μυοκαρδίου. Από παρατήρηση, που έγινε στο Ωνάσειο, προέκυψε ότι συχνότερα είναι τα χλαμύδια, σε νεαρές κυρίως ηλικίες.

«Η μυοκαρδίτιδα μπορεί να διαφύγει της προσοχής και αργότερα, ύστερα από μερικούς μήνες, να προκαλέσει καρδιακή ανεπάρκεια, όμως, αν ανατρέξουμε στο ιστορικό του ασθενή, διαπιστώνεται ότι προηγήθηκε λοίμωξη του γαστρεντερικού ή του αναπνευστικού συστήματος», ανέφερε ο αναπληρωτής διευθυντής του Β΄ καρδιολογικού τμήματος του Ωνάσειου, Σταμάτης Αδαμόπουλος, κατά τη διάρκεια του 9ου Διεθνούς Συνεδρίου Καρδιολογίας «New Trends in Cardiology», που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Η μυοκαρδίτιδα μπορεί να εκδηλωθεί με τα συμπτώματα εμφράγματος του μυοκαρδίου (πόνος στο στήθος, αλλαγές στο καρδιογράφημα και αύξηση των ενζύμων στον ορό του αίματος), επίσης άμεσα σαν καρδιακή ανεπάρκεια, δηλαδή με δύσπνοια και εύκολη κόπωση, που στις ακραίες μορφές της μπορεί ο ασθενής να χρειαστεί μηχανική υποστήριξη της καρδιάς, έως ότου αναλάβει πάλι η καρδιά.

«Δεν σημαίνει βέβαια, ότι κάθε λοίμωξη, θα οδηγήσει σε μυοκαρδίτιδα. Ενενήντα στους εκατό ασθενείς, οι οποίοι έρχονται σε επαφή με τα μικρόβια, που προκαλούν μυοκαρδίτιδα, δεν θα την παρουσιάσει. Για να εκδηλωθεί χρειάζεται και γενετική προδιάθεση, αδιευκρίνιστη επί του παρόντος», συνέχισε ο κ. Αδαμόπουλος.

Η διάγνωση, αν εκδηλωθεί σαν έμφραγμα, γίνεται με ηλεκτροκαρδιογράφημα και ένζυμα, αν εκδηλωθεί σαν καρδιακή ανεπάρκεια με το υπερηχοκαρδιογράφημα. Και στις δύο περιπτώσεις, μεγάλη βοήθεια προσφέρει η μαγνητική τομογραφία, οποία μπορεί να ανιχνεύσει μυοκαρδίτιδα ακόμα και σε πολύ πρώιμα στάδια.

Όταν η μυοκαρδίτιδα εκδηλώνεται σαν έμφραγμα, συνήθως έχει πλήρη ύφεση, χωρίς να απαιτηθεί ιδιαίτερη φαρμακευτική αγωγή. Όταν όμως, εκδηλώνεται σαν καρδιακή ανεπάρκεια, οι πιθανότητες είναι μοιρασμένες. Δηλαδή, 50% παρουσιάζουν σταθερή χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, 25% προοδευτική επιδείνωση της καρδιακής ανεπάρκειας και 25% βελτίωση και πλήρη αποκατάσταση της λειτουργίας της καρδιάς.

«Όταν η καρδιακή ανεπάρκεια παραμένει για πολύ, χρήσιμη είναι η βιοψία του μυοκαρδίου με την μέθοδο PCR, η οποία δίνει πληροφορίες για το είδος του ιού ή των ιών, που προκάλεσαν τη μυοκαρδίτιδα και με την ανοσοϊστοχημεία, που δίνει πληροφορίες για την ύπαρξη, ή όχι, φλεγμονής. Τα αποτελέσματα της βιοψίας κατευθύνουν στη θεραπεία πέρα από τη θεραπεία της καρδιακής ανεπάρκειας. Όταν διαπιστώνεται η ύπαρξη ιού χωρίς φλεγμονή, χορηγούνται αντιιϊκά φάρμακα ευρέως φάσματος και συνήθως ιντερφερόνη.

Όταν υπάρχει φλεγμονή χωρίς την παρουσία ιού γίνεται ανοσοκαταστολή συνήθως με κορτιζόνη ή αζαθειοπρίνη. Εδώ και 4-5 χρόνια εφαρμόζεται η νέα θεραπεία, η οποία απαιτεί εξειδικευμένα κέντρα μελέτης νεοεμφανιζόμενων περιστατικών μυοκαρδίτιδας και συνδυασμό ειδικοτήτων καρδιολόγου, παθολογοανατόμου, ανοσολόγου και λοιμωξιολόγου», κατέληξε ο κ. Αδαμόπουλος.

Πηγή: (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

PRN-Executive Committee of Beautiful Study για αγωγή που μειώνει το έμφραγμα του μυοκαρδίου (καρδιακή προσβολή)

Με τα αποτελέσματα της μελέτης Beautiful, το Procoralan (Ivabradine) είναι η πρώτη αντιστηθαγχική αγωγή που μειώνει το έμφραγμα του μυοκαρδίου (καρδιακή προσβολή) και την επαναγγείωση σε στεφανιαίους ασθενείς. Μόναχο, Γερμανία, 31 Αυγούστου, 2008.

Τα αποτελέσματα της πολυαναμενόμενης μελέτης BEAUTIFUL (morBidity-mortality EvAlUaTion of the IF inhibitor ivabradine in patients with CAD and left ventricULar dysfunction) αποδεικνύουν ότι οι στεφανιαίοι ασθενείς με δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και καρδιακή συχνότητα (ΚΣ) μεγαλύτερη από 70 σφύξεις/λεπτό έχουν σημαντικά μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου και άλλων καρδιαγγειακών επεισοδίων. Σε αυτούς τους ασθενείς (με ΚΣ ? 70 σφύξεις/λεπτό) η αγωγή με Ivabradine μειώνει τον κίνδυνο των πιο σημαντικών στεφανιαίων επεισοδίων, όπως θανατηφόρο ή μη-θανατηφόρο έμφραγμα του μυοκαρδίου και στεφανιαία επαναγγείωση κατά το 1/3, ακόμα και όταν αυτοί οι ασθενείς λαμβάνουν την συνιστώμενη θεραπεία.

Σχολιάζοντας μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ο Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της BEAUTIFUL, καθ. Kim Fox είπε: «Ήταν ήδη γνωστό ότι η Ivabradine μειώνει την ισχαιμία. Με τα αποτελέσματα της BEAUTIFUL, η Ivabradine είναι η πρώτη αντιστηθαγχική αγωγή που έχει αποδείξει ότι μειώνει το έμφραγμα του μυοκαρδίου και την επαναγγείωση και έχει ένα καλό προφίλ ανοχής ακόμα και όταν συγχορηγείται μαζί με άλλα φάρμακα. Αυτό είναι τέλειο πρότυπο για κάθε αντιστηθαγχικό, αντι-ισχαιμικό φάρμακο.

Η μελέτη BEAUTIFUL ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2004, υπό την καθοδήγηση ανεξάρτητης Εκτελεστικής Επιτροπής με τον πρώτο ασθενή να εγγράφεται στις αρχές του 2005. 10.917 στεφανιαίοι ασθενείς με δυσλειτουργία ΑΚ εντάχθηκαν σε 781 κέντρα σε 33 χώρες κατά μήκος των 4 ηπείρων. Η μέση ΚΣ αυτών των ασθενών ήταν 71 σφύξεις/λεπτό και οι μισοί από αυτούς είχαν ΚΣ υψηλότερη από 70 σφύξεις/λεπτό.

Τα αποτελέσματα της μελέτης BEAUTIFUL απέδειξαν ότι οι ασθενείς με ΚΣ>70 σφύξεις/λεπτό έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν ή να υποστούν ακόμα ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο. Σε αυτούς τους ασθενείς η αύξηση του κινδύνου είναι 34% για τον καρδιαγγειακό θάνατο, 46% για το έμφραγμα του μυοκαρδίου, 56% για την καρδιακή ανεπάρκεια και 38% για τη στεφανιαία επαναγγείωση.

Στο γενικό πληθυσμό της μελέτης η αγωγή με Ivabradine δεν έδειξε σημαντική μείωση του πρωτεύοντος σύνθετου τελικού σημείου (καρδιαγγειακός θάνατος, εισαγωγή στο νοσοκομείο για οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και εισαγωγή στο νοσοκομείο για καρδιακή ανεπάρκεια).

Παρόλα αυτά στους ασθενείς με αρχική καρδιακή συχνότητα υψηλότερη από 70 σφύξεις/λεπτό, η Ivabradine μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο νοσηλείας για μοιραίο ή μη-μοιραίο έμφραγμα του μυοκαρδίου κατά 36% (p=0,001) και τον κίνδυνο για στεφανιαία επαναγγείωση κατά 30% (p=0,016). Αυτό που είναι σημαντικό και αξίζει να τονιστεί είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ασθενείς λάμβαναν ήδη την σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες προτεινόμενη αγωγή: αντι-αιμοπεταλιακά (94%), αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου ή των υποδοχέων αγγειοτασίνης (91%), β-αποκλειστές (87%), καθώς και υπολιπιδαιμικούς παράγοντες (76%).

Επομένως τα αποτελέσματα της BEAUTIFUL αποτελούν το επόμενο βήμα στην αντιμετώπιση των στεφανιαίων ασθενών με ΚΣ πάνω από 70σφύξεις/λεπτό, διότι για πρώτη φορά αποδεικνύεται ότι η αποκλειστική μείωση της ΚΣ με την Ivabradine μειώνει κι άλλο τα στεφανιαία επεισόδια ακόμα και στους ασθενείς που λαμβάνουν την μέχρι τώρα προτεινόμενη καρδιαγγειακή θεραπεία. Αυτή η μελέτη επιπλέον επιβεβαιώνει ότι η Ivabradine είναι ασφαλής και καλά ανεκτή και μπορεί να συγχορηγηθεί με τα ευρέως συνταγογραφούμενα καρδιαγγειακά φάρμακα. Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα ο πρόεδρος της Επιτροπής Παρακολούθησης, Καθ. Roberto Ferrari είπε «Στους στεφανιαίους ασθενείς συχνά γίνονται πολλές εξετάσεις αλλά η απλή μέτρηση της ΚΣ δε γίνεται.

Η BEAUTIFUL ενίσχυσε την ανάγκη να μετράται η ΚΣ σε όλους τους ασθενείς με στεφανιαία νόσο και εάν η καρδιακή τους συχνότητα είναι υψηλότερη από 70σφύξεις/λεπτό να μειώνεται χορηγώντας τους Ivabradine επιπλέον της υπάρχουσας αγωγής». Τα αποτελέσματα της BEAUTIFUL με την ivabradine μπορούν να εξηγηθούν από την καλά αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα στη μείωση της μυοκαρδιακής ισχαιμίας σε ασθενείς με χρόνια σταθερή στηθάγχη.1 Νέες μελέτες έχουν αποδείξει ότι η Ivabradine βελτιώνει την ενδοθηλιακή δυσλειτουργία2 και προλαμβάνει την εξέλιξη της αθηροσκλήρυνσης.

Παρά τις μέχρι τώρα εξελίξεις στην καρδιολογία, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) αναφέρει ότι μέχρι το 2030 η στεφανιαία νόσος θα παραμείνει το κυρίαρχο πρόβλημα υγείας παγκοσμίως.3 Η Ivabradine θα βοηθήσει να μειωθεί αυτό το βάρος γιατί όπως αποδείχθηκε στη μελέτη BEAUTIFUL η Ivabradine μειώνει τον κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά 36% και την ανάγκη επαναγγείωσης κατά 30%. Οι μισοί από τους στεφανιαίους ασθενείς έχουν ΚΣ σε ηρεμία πάνω από 70σφύξεις/λεπτό. Αυτοί οι ασθενείς μπορούν τώρα να επωφεληθούν από μία αγωγή η οποία θα μειώσει πολύ την πιθανότητα να υποστούν ακόμη μια καρδιακή προσβολή ή ακόμα μια επέμβαση, συνόψισε ο καθηγητής Kim Fox, πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της BEAUTIFUL.

Λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα εκτός HACEK group

Το ενδοκάρδιο, ως γνωστόν, καλύπτει το εσωτερικό των καρδιακών κοιλοτήτων και τις βαλβίδες.
Με τον όρο "Λοιμώδης Ενδοκαρδίτιδα" εννοούμε την μικροβιακής αιτιολογίας φλεγμονή του ενδοκαρδίου. Ο όρος "Βακτηριακή ενδοκαρδίτιδα" είναι προτιμότερο να μην χρησιμοποιείται πλέον, δεδομένου ότι και άλλοι μικροοργανισμοί μη βακτηριακοί, όπως χλαμύδια, ρικέτσιες, μύκητες πιθανώς δε και ιοί, ενέχονται στην παθογένεια της νοσολογικής αυτής οντότητας. Η λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα προσβάλλει, κυρίως, τις πάσχουσες φυσικές βαλβίδες, τις τεχνητές βαλβίδες και ορισμένες συγγενείς ανωμαλίες (μεσοκοιλιακή επικοινωνία, βοτάλειος πόρος, στένωση του ισθμού της αορτής, τετραλογία Fallot).
Συνήθως συμβαίνει σε άτομα που παρουσιάζουν μικροβιαιμία από κάποιο τραυματισμό, χειρουργική επέμβαση ή οδοντιατρική εργασία.
Η ενδοκαρδίτιδα είναι συχνή σε άτομα που πάσχουν από κάποια βαλβιδοπάθεια και παρουσιάζουν στροβιλώδη και ανώμαλη κυκλοφορία του αίματος με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του ενδοκαρδίου. Στα τραυματισμένα σημεία του ενδοκαρδίου προσκολλώνται μικρόβια και παρουσιάζεται η ενδοκαρδίτις.
Οι αλλοιώσεις εντοπίζονται συχνότερα στη μιτροειδή και την αορτική βαλβίδα, μεμονωμένα ή και ταυτόχρονα.
Χαρακτηριστική παθολογοανατομική βλάβη είναι οι εκβλαστήσεις οι οποίες κάθονται πάνω στις βαλβίδες σαν ρόγες σταφυλιού. Έχουν διαφορετικό μέγεθος ανάλογα με το αίτιο της ενδοκαρδίτιδας.
Από τις εκβλαστήσεις αυτές μπορεί να αποσπώνται τμήματα, τα οποία διαμέσου της κυκλοφορίας του αίματος μπορεί να ενσφηνωθούν σε κάποια αρτηρία, προκαλώντας εμβολή. Οι εκβλαστήσεις αυτές μπορεί να προκαλέσουν νέκρωση των ιστών στους οποίους επικάθονται.
Στις μέρες μας, εντούτοις, ολοένα και περισσότερες περιπτώσεις της νόσου δεν συνδυάζονται με γνωστή υποκείμενη καρδιοπάθεια. Οι περιπτώσεις αυτές αναπτύσσονται σε έδαφος εκφυλιστικών νόσων της καρδιάς, όπως επί αθηρωματικών αλλοιώσεων και οζιδίων στις βαλβίδες, καθώς και επί μετεμφραγματικών νεκρωτικών μυοκαρδιακών βλαβών στις μεγαλύτερες ηλικίες. Ακόμη, η λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα, υπό την οξεία της συνήθως μορφή, προσβάλλει με αυξανόμενη συχνότητα φυσιολογικές βαλβίδες, και μάλιστα, αρκετά συχνά, τις βαλβίδες των δεξιών καρδιακών κοιλοτήτων. Αυτό παρατηρείται σε ομάδες ατόμων υψηλού κινδύνου, όπως είναι οι χρήστες ναρκωτικών ενδοφλεβίως καθώς και οι υπό ανοσοκαταστολή ασθενείς.
Η λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα, από πλευράς αιτιολογίας, οφείλεται σε διάφορους μικροοργανισμούς.

Αιτιολογικοί Παράγοντες Λοιμώδους Ενδοκαρδίτιδας
Μικροοργανισμοί
Συχνότητα %
Στρεπτόκοκκοι
60-80
Πρασινίζοντες στρεπτόκοκκοι
30-40
Εντερόκοκκοι
20-35
Αλλοι στρεπτόκοκκοι
15-25
Σταφυλόκοκκοι
20-35
Χρυσίζων σταφυλόκοκκος
10-27
Επιδερμικός σταφυλόκοκκος
1-3
Gram (-) αερόβιοι βάκιλλοι
1,5-13
Μύκητες
2-4
Μικτές λοιμώξεις Gram (+) και Gram (-)
1-2
Αρνητικές καλλιέργειες
5-24

Καθώς εμφαίνετε από τον Πίνακα, οι στρεπτόκοκκοι και σταφυλόκοκκοι εξακολουθούν και σήμερα να ευθύνονται για το 80-90% των περιπτώσεων λοιμώδους ενδοκαρδίτιδας με θετική αιματοκαλλιέργεια. Το 80% των περιπτώσεων λοιμώδους ενδοκαρδίτιδας από στρεπτόκοκκο, αναπτύσσονται σε έδαφος υποκείμενης καρδιοπάθειας και εξελίσσονται κατά την κλασική υποξεία μορφή. Οι πρασινίζοντες στρεπτόκοκκοι, ως μέλη της φυσιολογικής χλωρίδας του στόματος, είναι συχνό αίτιο μετά από οδοντιατρικές επεμβάσεις. Η συχνότητα λοιμώδους ενδοκαρδίτιδας από εντερόκοκκο τείνει να αυξηθεί ιδιαίτερα στους χρήστες ναρκωτικών ενδοφλεβίως, παρουσιάζει δε βαρύτερη πρόγνωση λόγω αντοχής στην αντιμικροβιακή θεραπεία.

Η επίπτωση λοιμώδους ενδοκαρδίτιδας από Gram (-) μικρόβια, παραμένει χαμηλή με μικρή τάση αύξησης, ιδίως στους ναρκομανείς, τους φορείς προσθετικών βαλβίδων και τους κιρρωτικούς ασθενείς.

Η λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα από μύκητες, απαντάται σήμερα σε ναρκομανείς, σε ασθενείς με διορθωτικές καρδιοαγγειακές επεμβάσεις, σε παρατεταμένη παρεντερική σίτιση, καθώς και σε ασθενείς με παρατεταμένη θεραπεία αντιβιοτικών ενδοφλεβίως.

Παρόλο που αναφέρεται 1-2 % όσον αφορά τις ενδοκαρδίτιδες από Gram (-) εντούτοις στην κλινική πράξη παρατηρούμε μεγαλύτερο ποσοστό. Σας παραθέτω μια μελέτη παρακολούθησης ασθενών με ενδοκαρδίτιδας από Gram -(εκτός HACEK group)

Non-HACEK Gram-Negative Bacillus Endocarditis

Η ινδική κάνναβη για έμφραγμα…

Η κατάχρηση ινδικής κάνναβης μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα μιας πρωτεΐνης του αίματος, αυξάνοντας τις πιθανότητες εμφράγματος και εγκεφαλικού επεισοδίου, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Molecular Psychiatry.
Ο Δρ Ζαν Λουντ Καντετ από το Εθνικό Ινστιτούτο Κατάχρησης Ουσιών του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας των ΗΠΑ εξηγεί ότι το παραπάνω συμπέρασμα επισημαίνει ένα ακόμη παράδειγμα της μακροχρόνιας αρνητικής επίδρασης της χρήσης ινδικής κάνναβης. Αλλά οι υπέρμαχοι της ινδικής κάνναβης εκφράζουν την δυσπιστία τους για τα ευρήματα της έρευνας.
Πολλές παλαιότερες μελέτες έχουν επικεντρωθεί στις επιδράσεις της ινδικής κάνναβης στον εγκέφαλο. Η ομάδα όμως του Δρ Καντετ μελέτησε άλλα σημεία του σώματος, μετρώντας τα επίπεδα της πρωτεΐνης της απολιποπρωτεΐνης C-III στο αίμα σε 18 μακροχρονίους χρήστες ινδικής κάνναβης και 24 άλλα άτομα που δεν έκανα χρήση της ουσίας.
Τα άτομα με μείζονα ιατρικά ή ψυχιατρικά προβλήματα, εξάρτηση από το αλκοόλ και άλλη κατάχρηση ουσιών όπως κοκαΐνη ή ηρωίνη εξαιρέθηκαν από την παρούσα έρευνα.
Τα επίπεδα της απολιποπρωτεΐνης C-III διαπιστώθηκε ότι ήταν 30% υψηλότερα στους χρήστες ινδικής κάνναβης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Αυτή η πρωτεΐνη εμπλέκεται στον μεταβολισμό των τριγλυκεριδίων, και τα υψηλά επίπεδα της προκαλούν και υψηλότερα επίπεδα τριγλυκεριδίων.
Τα υψηλότερα επίπεδα τριγλυκεριδίων με τη σειρά τους συντελούν στην σκλήρυνση των αρτηριών ή την πάχυνση των αρτηριακών τοιχωμάτων, αυξάνοντας τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, εμφράγματος και καρδιακής νόσου.
Η μελέτη δεν διερεύνησε κατά πόσο η κατάχρηση ινδικής κάνναβης τελικά προκαλούσε καρδιακή νόσο στους χρήστες.
Η χρόνια χρήση ινδικής κάνναβης δεν κάνει απλά τα άτομα να αισθάνονται ευφορία, αλλά προκαλεί μακροχρόνιες παρενέργειες και σε καμιά περίπτωση δεν είναι καλή.
Οι χρήστες ινδικής κάνναβης στο δείγμα κάπνιζαν 78-350 τσιγάρα ινδικής κάνναβης την εβδομάδα, σύμφωνα με τις αυτό-αναφορές τους.
Το ενεργό συστατικό της ινδικής κάνναβης, THC, φαίνεται να υπερδιεγείρει τους υποδοχείς της ινδικής κάνναβης στο ήπαρ, συντελώντας σε υπερπαραγωγή της πρωτεΐνης.
Τα υψηλότερα επίπεδα της απολιποπρωτεΐνης C-III στον οργανισμό των χρηστών μπορεί να συντελέσουν σε μελλοντικές καρδιακές ανωμαλίες, προβλήματα αιματικής κυκλοφορίας, έμφραγμα και εγκεφαλικό επεισόδιο.

Δυσοίωνο σημάδι η νεφρική βλάβη μετά από έμφραγμα

Οι ασθενείς που έχουν υποστεί έμφραγμα συχνά εκδηλώνουν νεφρική βλάβη και αυτή η επιπλοκή αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο θανάτου, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Archives of Internal Medicine.
Στην οξεία νεφρική ανεπάρκεια οι νεφροί δεν μπορούν να λειτουργήσουν και να φιλτράρουν τα απορρίμματα του οργανισμού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα επιβλαβείς ουσίες να συσσωρεύονται στο αίμα και να επιφέρουν βλάβες. Στους εμφραγματίες και άλλες ομάδες υψηλού κινδύνου, η συχνότητα της οξείας νεφρικής βλάβης είναι υψηλή, κυμαινόμενη από 10 μέχρι 25%.
Στην έρευνα που έκαναν ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γέιλ έλαβαν μέρος σχεδόν 147.000 ασθενείς που είχαν υποστεί έμφραγμα, και διαπιστώθηκε ότι περίπου το 19% συνολικά εκδήλωσε οξεία νεφρική βλάβη, περιλαμβανομένου 7% με ήπια νεφρική βλάβη, ενός 7% με μέτρια νεφρική βλάβη και 5% με οξεία νεφρική βλάβη.
Τελικά προέκυψε ένας ισχυρός συσχετισμός μεταξύ σοβαρότητας της νεφρικής βλάβης και της μακροχρόνιας θνησιμότητας σε όλα τα χρονικά σημεία της δεκαετίας που ακολούθησε του εμφράγματος.
Στα δέκα χρόνια, η ήπια νεφρική βλάβη συσχετίστηκε με 15% αυξημένο κίνδυνο θανάτου, η μέτρια νεφρική βλάβη με 23% αυξημένο κίνδυνο και η σοβαρή νεφρική βλάβη με 33% αυξημένο κίνδυνο θανάτου.
Λιγότερο από το 10% των ασθενών που είχαν υποστεί σοβαρή νεφρική βλάβη μετά το έμφραγμα ήταν εν ζωή στα δέκα χρόνια. Συγκριτικά, το 12%, 21% και 32% των ασθενών με μέτρια, ήπια και καμιά νεφρική βλάβη, αντίστοιχα, ήταν εν ζωή 10 χρόνια μετά.
Η μελέτη δείχνει ότι η οξεία νεφρική βλάβη σηματοδοτεί μακροχρόνιο κίνδυνο πρόωρου θανάτου. Ακόμα και οι ασθενείς με ήπια και μέτρια νεφρική βλάβη, που στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για μικρής διάρκειας και αναστρέψιμη νεφρική ανεπάρκεια, έχουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου μετά τη νοσηλεία που δεν καταδαπανάται με την πάροδο του χρόνου.
Δεδομένων των ευρημάτων, οι εμφραγματίες που εκδηλώνουν οξεία νεφρική βλάβη θα πρέπει να τίθενται υπό στενή ιατρική παρακολούθηση για μήνες έως και χρόνια μετά την έξοδο τους από το νοσοκομείο.

«Ριψοκίνδυνη» η χορήγηση β-αναστολέων πριν το χειρουργείο

Η χορήγηση β-αναστολέων για την προστασία της καρδιάς πριν από τις χειρουργικές επεμβάσεις ενέχει κινδύνους και πρέπει να αποφεύγεται, καταλήγει μελέτη σε 8.000 ασθενείς.
Η καναδική μελέτη, που δημοσιεύεται στην έγκριτη επιθεώρηση Lancet, έδειξε ότι η χορήγηση β-αναστολέων (γνωστών και ως βήτα μπλόκερς) πριν από μια χειρουργική επέμβαση ανεβάζει κατά το ένα τρίτο τον κίδυνο θανάτου για τον επόμενο μήνα και διπλασιάζει τον κίνδυνο εγκεφαλικού.

Οι γιατροί πίστευαν έως σήμερα ότι οι β-αναστολείς προστατεύουν την καρδιά από το στρες του χειρουργείου σε ασθενείς που εμφανίζουν στένωση των αγγείων ή έχουν παράγοντες κινδύνου.
Οι β-αναστολείς εμποδίζουν τη δράση των κατεχολαμινών, ορμονών του στρες που ανεβάζουν την πίεση και την καρδιακή συχνότητα. Τα φάρμακα αυτά χρησιμοποιούνταν παλαιότερα ως αντιυπερτασικά, αργότερα όμως αντικαταστάθηκαν από άλλες κατηγορίες φαρμάκων και σήμερα χορηγούνται κυρίως για την αντιμετώπιση των αρρυθμιών και για την προστασία της καρδιάς έπειτα από έμφραγμα.

Όπως αναφέρει το BBC, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου McMaster στον Καναδά εξέτασαν στοιχεία για 8.000 ασθενείς σε 23 χώρες, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε σοβαρές, μη καρδιολογικές επεμβάσεις και είχαν στένωση ή παράγοντες κινδύνου για στένωση. Οι μισοί έλαβαν τον β-αναστολέα μετοπρολόλη λίγες ώρες πριν το χειρουργίο και για τον επόμενο μήνα, ενώ στους υπόλοιπους δόθηκε ψευδοφάρμακο.
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι β-αναστολείς θα μπορούσαν πράγματι να προλάβουν 15 εμφράγματα ανά 1.000 ασθενείς.

Ωστόσο τα οφέλη αυτά είναι πολύ μικρότερα από τον κίνδυνο, δεδομένου ότι ανά 1.000 ασθενείς τα φάρμακα θα προκαλούσαν οκτώ επιπλέον θανάτους και πέντε επιπλέον εγκεφαλικά επεισόδια, ενώ το 53% των ασθενών θα είχαν υπερβολικά χαμηλή πίεση και το 42% βραδυκαρδία.
Ανεξάρτητος Βρετανός ειδικός δήλωσε πάντως στο BBC ότι τα άτομα που ακολουθούν ούτως ή άλλως θεραπεία με β-αναστολείς δεν θα αντιμετώπισαν επιπλέον κίνδυνο από τυχόν επεμβάσεις.

Μπορείτε να παραλείψετε το φιλί της ζωής

Σε περίπτωση που κάποιος καταρρεύσει ξαφνικά μπροστά σας πρέπει να αρχίσετε αμέσως τις μαλάξεις στο στήθος του και να παραλείψετε το φιλί της ζωής εάν δεν γνωρίζετε πώς να το κάνετε, συνιστά η Αμερικανική Εταιρεία Καρδιολογίας, αλλάζοντας τις μέχρι σήμερα συστάσεις της.

Η Εταιρεία δημοσίευσε νέες συστάσεις τη Δευτέρα έπειτα από τη δημοσίευση μελετών που δείχνουν ότι, τουλάχιστον στους ενήλικες, οι μαλάξεις του στήθους είναι περίπου εξίσου αποτελεσματικές με την κλασική καρδιοαναπνευστική ανάνηψη (CPR), που περιλαμβάνει και το φιλί της ζωής.

Οι γιατροί ελπίζουν ότι η απλούστευση των οδηγιών θα κινητοποιήσει τον κόσμο να μην αφήνει αβοήθητους ανθρώπους που έχουν υποστεί καρδιακή ανακοπή.
«Χρειάζεται να κάνετε μόνο δύο πράγματα: καλέστε ασθενοφόρο και αρχίστε να πιέζετε δυνατά και γρήγορα στη μέση του στήθους» δήλωσε ο Δρ Μάικλ Σάιρ, καθηγητής Επείγουσας Ιατρικής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο και επικεφαλής της επιτροπής που συνέταξε τις νέες κατευθυντήριες γραμμές.

Οι μαλάξεις, περίπου 100 ανά λεπτό, πρέπει να συνεχίζονται μέχρι την άφιξη του ασθενοφόρου ή κάποιου φορητού απινιδωτή, ο οποίος επαναφέρει την καρδιά με ηλεκτρικές εκκενώσεις.

Εξαιρέσεις: Παιδιά και θύματα πνιγμού
Η ανάνηψη μόνο με μαλάξεις αφορά μόνο ενήλικους ασθενείς που καταρρέουν ξαφνικά και σταματούν να αναπνέουν -το πιθανότερο σε αυτή την περίπτωση είναι ότι η καρδιά τους έχει σταματήσει λόγω εμφράγματος ή άλλου προβλήματος. Στην περίπτωση αυτή, οι πνεύμονες και το αίμα στα αγγεία τους περιέχουν ακόμα αρκετό οξυγόνο και οι μαλάξεις αρκούν για να διατηρηθεί η ροή προς τον εγκέφαλο.

Το φιλί της ζωής εξακολουθεί να είναι απαραίτητο όταν το άτομο που καταρρέει είναι παιδί. Σε αυτή την περίπτωση η πιθανότερη κύρια αιτία είναι όχι η ανακοπή αλλά τα αναπνευστικά προβλήματα. Το φιλί της ζωής είναι επίσης απαραίτητο για ενήλικες που παραλίγο να πνιγούν, που έχουν δηλητηριαστεί από μονοξείδιο του άνθρακα ή κατέρρευσαν από υπερβολική δόση.

Όπως και οι μαλάξεις, το φιλί της ζωής γίνεται με τον ασθενή σε ύπτια θέση. Ο λαιμός πρέπει να είναι ελαφρώς λυγισμένος προς τα πίσω και το στόμα ανοιχτό. Ο παριστάμενος πρέπει να φυσά αέρα μέσα στο στόμα του ασθενή δύο φορές ανά 30 γρήγορες μαλάξεις.

Οι νέες συστάσεις ίσως αποδειχθούν καθοριστικές για τη μείωση των θυμάτων από ανακοπή. Κάθε χρόνο 310.000 Αμερικανοί πεθαίνουν λόγω ανακοπής εκτός του νοσοκομείου -στην περίπτωση αυτή, λιγότερο από το ένα τρίτο των θυμάτων δέχονται βοήθεια από κάποιον και μόνο το 6% επιβιώνει.

Η Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας κανονικά θα επανεξέταζε τις συστάσεις της το 2010, ωστόσο αναγκάστηκε να σπεύσει σε αλλαγές λόγω τριών πρόσφατων μελετών που έδειχναν ότι το φιλί είναι συχνά χάσιμο χρόνου.
Οι νέες οδηγίες δημοσιεύονται στην επιθεώρηση της Ένωσης Circulation.

ΠΗΓΗ: Associated Press

Δυσοίωνο σημάδι η στηθάγχη στους μεσήλικες

Σε μακροπρόθεσμη έρευνα παρακολούθησης, τα συμπτώματα στηθάγχης σε άνδρες και γυναίκες 40 ετών, όπως αναφέρεται σε μια σύντομη εκδοχή του ερωτηματολογίου για την στηθάγχη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν παράγοντας μείζονος κινδύνου πρόωρου θανάτου λόγω στεφανιαίας νόσου.

Όπως αναφέρεται στο επιστημονικό έντυπο Heart, οι ερευνητές του Νορβηγικού Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας στο Όσλο εξηγούν ότι η έρευνα επιβεβαιώνει παλαιότερη έρευνα που είχε δείξει ότι στηθάγχη δεν είναι ένα καλοήθες εύρημα και απαιτεί διερεύνηση και στα δύο φύλα.
Η σύντομη εκδοχή του ερωτηματολογίου περιλαμβάνει τρεις ερωτήσεις: «Αισθάνεστε πόνο ή δυσφορία στο στήθος όταν ανεβαίνετε σκάλες, ανηφόρες ή βιάζεστε;», «Αν αισθανθείτε πόνο ή δυσφορία στο στήθος όταν περπατάτε, συνήθως σταματάτε, επιβραδύνετε ή συνεχίζετε με τον ίδιο ρυθμό;», «Αν σταματήσετε ή επιβραδύνετε ο πόνος εξαφανίζεται μετά από λιγότερο από δέκα λεπτά ή μετά από δέκα και περισσότερα λεπτά;».

Τα κριτήρια για το τεστ στηθάγχης ήταν οι απαντήσεις «ναι» στο πρώτο ερώτημα, «σταματώ ή επιβραδύνω» στο δεύτερο ερώτημα και «λιγότερα από δέκα λεπτά» στο τρίτο.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, 16.616 άνδρες και 16.265 γυναίκες, ηλικίας 40-49 ετών χωρίς στεφανιαία νόσο απάντησαν στο ερωτηματολόγιο μεταξύ 1974-78. Πέντε χρόνια μετά, μεταξύ 1977 και 1983, 15.318 άνδρες και 15.301 γυναίκες το συμπλήρωσαν και πάλι.
Μέχρι το 2000, 1.316 άνδρες (7,9%) και 310 γυναίκες (1,9%) είχαν αποβιώσει από στεφανιαία νόσο, περιλαμβανομένου του 16% των ανδρών και του 4% των γυναικών που είχαν απαντήσει στο ερωτηματολόγιο της περίοδο 1974-78. Η προσαρμοσμένη αναλογία κινδύνου για θάνατο από στεφανιαία νόσο με στηθάγχη ήταν 1,50 για τους άνδρες και 1,98 για τις γυναίκες.

Οι επιστήμονες σημειώνουν ότι η σχετική περίσσεια άγχους που απονέμεται στη στηθάγχη είναι όμοια με αυτή που σχετίζεται με τις αυξήσεις στην ολική χοληστερόλη κατά 0,8 mmol/L στους άνδρες και 2,5 mmol/L στις γυναίκες ή με αυξήσεις στην συστολική πίεση κατά 21 mm Hg στους άνδρες και 21 mm Hg στις γυναίκες.

Επέμβαση by-pass με ρομποτική χειρουργική

Η ΠΡΩΤΗ επέμβαση by-pass στην Ελλάδα με σύστημα ρομποτικής χειρουργικής πραγματοποιήθηκε στο νοσοκομείο Υγεία, από το διευθυντή της β' καρδιοχειρουργικής κλινικής, Στρ. Παττακό, και την ομάδα του.

Πρόκειται για ασθενή 74 ετών, η οποία υπεβλήθη σε μία παράκαμψη, χωρίς την άμεση επαφή ανθρώπινου χεριού και χωρίς να διανοιχτεί το στέρνο. Μετά την επέμβαση, ο ασθενής μεταφέρθηκε σε θάλαμο και επέστρεψε στο σπίτι του ύστερα από τέσσερις ημέρες.Το κόστος της επέμβασης υπολογίζεται περί τις 15.000 - 16.000 ευρώ.

Οπως τόνισε χθες σε συνέντευξη Τύπου κ. Παττακός, στην καρδιοχειρουργική το σύστημα Da Vinci χρησιμοποιείται για by-pass μέχρι δύο αρτηριών, αποκατάσταση της μεσοκολπικής επικοινωνίας και αποκατάσταση της μιτροειδούς βαλβίδας.

Πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι η ακρίβεια των κινήσεων, η σχεδόν μηδενική απώλεια αίματος, η εξάλειψη μετεγχειρητικών επιπλοκών και η ταχεία ανάρρωση και επάνοδος στην εργασία. Μέχρι στιγμής, διεθνώς έχουν γίνει περί τις 12.000 επεμβάσεις με το σύστημα αυτό και, από αυτές, οι 2.000 αφορούν την καρδιοχειρουργική.

Ο διαβήτης εξίσου επιβαρυντικός με το ιστορικό εμφράγματος

Για τους πάσχοντες από διαβήτη, η πιθανότητα να υποστούν μείζον καρδιακό επεισόδιο είναι εξίσου υψηλή με αυτή των μη διαβητικών που έχουν ήδη υποστεί έμφραγμα, σύμφωνα με δανέζικη μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Circulation.

Οι Δανοί ερευνητές έθεσαν υπό ιατρική παρακολούθηση 3,3 εκατομμύρια κατοίκους Δανίας που ήταν τουλάχιστον 30 ετών. Συνολικά, το 2,2% των ατόμων είχαν διαβήτη και το 2,4% προηγούμενο έμφραγμα.

Παρατήρησαν ότι συγκριτικά με άνδρες χωρίς διαβήτη ή χωρίς ιστορικό εμφράγματος, οι διαβητικοί είχαν σχεδόν τριπλάσιες πιθανότητες να υποστούν εγκεφαλικό επεισόδιο, έμφραγμα ή θάνατο από καρδιαγγειακά αίτια ενώ το ίδιο ίσχυε και για όσους είχαν ιστορικό εμφράγματος. Για τις γυναίκες ο κίνδυνος ήταν επίσης πάνω από διπλάσιος.

Επιπλέον όταν τα άτομα με διαβήτη υποστούν έμφραγμα έχουν διπλάσιες πιθανότητες θανάτου από τους μη διαβητικούς.

Οι διαβητικοί θα πρέπει να παίρνουν στατίνες και άλλα φάρμακα που έχει διαπιστωθεί ότι προλαμβάνουν τα καρδιαγγειακά επεισόδια σ' αυτή την ομάδα ασθενών.

Οδηγίες περί αντιπηκτικής αγωγής σε ασθενείς με Κολπική Μαρμαρυγή

Η American Heart Association (AHA), και το Αμερικανικό Κολέγιο Καρδιολογίας (ACC) έχουν εκδώσει από κοινού κλινικές ενδείξεις για ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή (AF), η κολπικό πτερυγισμό, που δημοσιεύεται ταυτόχρονα στο College of Cardiology [1]

"Πρώτον, οι γιατροί θα πρέπει να αξιολογήσουν τον κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο ή άλλα εμβολικά επεισόδια

· δευτερον, θα πρέπει να κρίνουν την έναρξη θεραπείας με βαρφαρίνη (Coumadin) όπου αυτή ενδείκνυται · και,

τριτον, θα πρέπει να παρακολουθούν στενά τις διεθνείς οδηγίες normalized ratio [INR] των ασθενών που λαμβάνουν βαρφαρίνη

Μια ιδιαίτερη έμφαση στην αντιπηκτική αγωγή
Ο Estes εξήγησε ότι οι νέες κατευθυντήριες γραμμές για την κλινική αντιμετώπιση της AF δημοσιεύτηκαν περίπου 18 μήνες πριν, τον Αύγουστο του 2006. "Εκείνο που προέχει είναι ότι αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές ήταν ότι πέρασε από μια πολύ αυστηρή διαδικασία επανεξέτασης όλων των αποδεικτικών στοιχείων - όχι μονό ACC και ΑΕΚ - ΟΚΕ [Ευρωπαικη Εταιρεια Καρδιολογιας] συμμετείχε επίσης και ενέκρινε αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές,"

Ετσι, θεωρητικα, οι γιατροι γνωριζουν τι πρεπει να κανουν, λεει, αλλα το ερωτημα ειναι, αν το κάνουν; Το νεο εγγραφο που βασιζεται σε χαρτι περιεχει προδιαγραφων και εργαλειων αξιολογησης, οι οποιες ειναι επισης διαθεσιμες στην ηλεκτρονικη βοηθεια γιατρων και τη διαχειριση των ασθενων με AF, λεει.

Με οποιοδήποτε ασθενή με AF, το πρώτο πράγμα κάθε γιατρός θα πρέπει να εκτιμήσει τους κινδύνους για εγκεφαλικό επεισόδιο, οι άλλες εμβολικές εκδηλώσεις, εξηγώντας οτι υπάρχουν μια σειρά από προϋποθέσεις που έχουν επανειλημμένα ανακύψει ως ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου για ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο σχετίζεται με non valvular AF

Παράγοντες κίνδυνου για εγκεφαλικό επεισόδιο σε ασθενείς με AF

Ασθενέστεροι παράγοντες κινδύνου

Γυναίκες
Ηλικία 65 έως 74 χρόνων
Στεφανιαια νοσο
Θυρεοτoξικωση

Μετρίου κινδύνου
Ηλικια ≥ 75 χρονων
Υπερταση
Καρδιακη ανεπαρκεια
Κλασματος εξωθησης αριστερης κοιλιας (LVEF) 35% η λιγοτερο

Υψηλού κινδύνου
Πριν απο εγκεφαλικο επεισοδιο, παροδικο ισχαιμικο επεισοδιο, η συστηματικη εμβολη
Σακχαρωδης διαβητης

Οι επιδοσεις μετρα τονιζουν επισης τη χρηση ενος προτυπου αξιολογησης των κινδυνων φιλοξενουμενων, που ονομαζεται CHADS 2 (καρδιακη ανεπαρκεια, υπερταση, ηλικια, διαβητης, Stroke [Doubled]), Estes σημειωσεις, οπου "CΗ για τη συμφορητικη καρδιακη ανεπαρκεια, H για την υπερταση, Α για την ηλικια> 75 ετων, D για το διαβητη, και η S 2 ειναι ενα πριν ministroke, ισχαιμικη προσβολη (TIA), η εγκεφαλικο επεισοδιο. "

CHADS 2 βασιζεται σ 'ενα συστημα στο οποιο ανατιθεται 2 βαθμοι για μια ιστορια της TIA η εγκεφαλικου επεισοδιου, και 1 ποντο για καθε προσφατη καρδιακη ανεπαρκεια, ιστορικο υπερτασης, ηλικιας ανω των 75 ετων, καθως και για το σακχαρωδη διαβητη.

Χρησιμοποιηστε καταλληλα βαρφαρινη Το δευτερο μετρο αφορα την αποδοση με τη χρηση της βαρφαρινης, η οποια εχει αποδειχθει οτι μειωνουν τον κινδυνο εγκεφαλικου επεισοδιου, σημειωνει. Αντιπηκτικη αγωγη με ανταγωνιστες της βιταμινης Κ, οπως η βαρφαρινη συνισταται για ασθενεις με περισσοτερες απο μια μετρια-παραγοντα κινδυνου.

Ασπιρινη συνισταται ως εναλλακτικη λυση για τη βαρφαρινη σε ασθενεις χαμηλου κινδυνου, καθως και σε εκεινες με αντενδειξη για τη βαρφαρινη. "Συγκεκριμενα, οι ιατροι πρεπει να χρησιμοποιει καταλληλως βαρφαρινη σε ατομα που διατρεχουν κινδυνο για εγκεφαλικα επεισοδια και οι οποιοι δεν εχουν αντενδειξη για τη βαρφαρινη."

Και το τριτο συστασης - ", το οποιο ειναι πολυ απλο - ειναι οτι οι ασθενεις πρεπει να παρακολουθουνται με βαρφαρινη, με τουλαχιστον μηνιαια αξιολογηση της Ν.Ε μια φορα την αντιπηκτικη αγωγη ειναι σταθερη." "Ετσι, καθε γιατρος θα πρεπει να εξετασει τη κινδυνου / οφελους και η χρηση της βαρφαρινης σε ασθενεις που βρισκονται σε υψηλο κινδυνο για εγκεφαλικο επεισοδιο, οι οποιοι δεν εχουν αντενδειξη σε αυτην," he surmises.

Αντιθρομβωτικη αγωγη για ασθενεις με nonvalvular AF

Χωρίς παραγοντες κινδυνου

Ασπιρινη 81 εως 325 mg ημερησιως

Μετριο-παραγοντα κινδυνου

Ασπιρινη 81 εως 325 mg ημερησιως ή βαρφαρινη (INR σε 2,0 - 3,0, στοχος 2.5)

Οποιαδηποτε παραγοντα υψηλου κινδυνου ή

περισσοτερο απο μια μετρια-παραγοντα κινδυνου

Βαρφαρινη (INR σε 2,0 - 3,0, στοχος 2.5)

Πηγη 1. Estes NAM, Halperin JL, Calkins H, et al. ACC / AHA ιατρο κοινοπραξια 2008 κλινικες επιδοσεις μετρα για ενηλικες με nonvalvular κολπικη μαρμαρυγη η κολπικο πτερυγισμο. J Am Coll Cardiol. 2008 · 51:865-884.

Η μετριοπαθής άσκηση μειώνει τη συσσώρευση κοιλιακού λίπους

Τα άτομα που κάνουν καθιστική ζωή συσσωρεύουν γρήγορα λίπος στην κοιλιακή χώρα, αλλά η τακτική άσκηση μπορεί να λειτουργήσει προληπτικά ή να αναστρέψει τη διαδικασία, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Journal of Applied Physiology.

Ερευνητική ομάδα του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Duke με επικεφαλής τον Δρ Κρις Σλεντζ υποστηρίζει ότι οι υπέρβαροι ενήλικοι που έκαναν καθιστική ζωή αλλά άρχισαν να γυμνάζονται (στατικό ποδήλατο, διάδρομος) έτειναν να χάνουν βάρος ή τουλάχιστον να μην προσθέτουν επιπλέον, στις αποθήκες του σπλαγχνικού λίπους.

Αντίθετα, οι συνομήλικοι τους που συνέχισαν να κάνουν καθιστική ζωή παρουσίασαν σημαντική αύξηση του ενδοκοιλιακού λίπους σε διάστημα έξι μηνών.
Και μπορεί το σπλαγχνικό λίπος να μην κάνει άμεσα εμφανή την παρουσία του, σχετίζεται με έναν αριθμό αρνητικών επιπτώσεων για την υγεία, περιλαμβανομένου του κινδύνου εκδήλωσης διαβήτη τύπου ΙΙ, υπερχοληστερολαιμίας και καρδιακής νόσου.

Η μετριοπαθής όμως σωματική άσκηση, όπως το βάδισμα, μπορεί να φρενάρει τη συσσώρευση σπλαγχνικού λίπους. Οι συμμετέχοντες στη μελέτη που περπατούσαν 32 χιλιόμετρα την εβδομάδα, κατάφεραν να χάσουν σπλαγχνικό λίπος και επιφανειακό κοιλιακό λίπος.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι η ένταση της άσκησης δεν είχε ιδιαίτερη βαρύτητα έναντι της ποσότητας. Εκείνοι που γυμνάζονταν μετριοπαθώς τρεις ώρες την εβδομάδα τα κατάφερναν εξίσου καλά με αυτούς που αθλούνταν έντονα δυο ώρες την εβδομάδα.

Η ομάδα της εντατικής άσκησης, δηλαδή έτρεχαν τρεις ώρες την εβδομάδα παρουσίασε μέση μείωση 7% του σπλαγχνικού και επιφανειακού κοιλιακού λίπους.
Αντίθετα τα άτομα που εξακολούθησαν να κάνουν καθιστική ζωή παρουσίασαν αύξηση του σπλαγχνικού λίπους κατά σχεδόν 9% σε έξι μήνες.

Η κατανομή του κοιλιακού λίπους προβλέπει τον κίνδυνο καρδιακής νόσου

Δεν είναι απλά η παχυσαρκία που αυξάνει τον ατομικό κίνδυνο εκδήλωσης καρδιακής νόσου, αλλά και το πώς αποθηκεύεται στο λίπος σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Circulation.

Η κοιλιακή παχυσαρκία είναι ο ισχυρότερος παράγοντας κινδύνου για την καρδιακή νόσο και η αναλογία μέσης-ισχίων είναι καλύτερος προγνωστικός δείκτης της καρδιακής νόσου από την περίμετρο της μέσης ή τον Δείκτη Μάζας Σώματος σε σχετικά υγιείς άνδρες και γυναίκες.

Το μέγεθος των μηρών φαίνεται να προβλέπει ένα προστατευτικό όφελος. Με άλλα λόγια, μια μεγάλη περίμετρος μέσης μαζί με συγκριτικά μεγάλους μηρούς δεν φαίνεται να είναι ανησυχητικό όπως μια μεγάλη μέση με μικρούς μηρούς.

Ο Δρ Ντέξτερ Κανόι του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ έθεσε υπό ιατρική παρακολούθηση 24.509 άνδρες και γυναίκες 45-79 ετών που παρείχαν πληροφορίες για το βάρος, το ύψος, την περίμετρο μέσης, την περίμετρο των ισχίων και άλλους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου από το 1993 μέχρι και το 1997 και μετά ετέθησαν υπό παρακολούθηση κατά μέσο όρο εννέα χρόνια.

Κατά τη διάρκεια της μελέτης, 1.708 άνδρες και 892 γυναίκες εκδήλωσαν καρδιακή νόσο. Όταν ο Δρ Κανόι και οι συνεργάτες του χώρισαν τους άνδρες και τις γυναίκες σε πέντε ομάδες, σύμφωνα με την αναλογία μέσης-ισχίων, διαπίστωσαν ότι εκείνοι με τη μεγαλύτερη αναλογία είχαν τον υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης καρδιακής νόσου.
Η μεγάλη αναλογία μέσης-ισχίων αφορά άτομα με σωματότυπο που μοιάζει με μήλο, ενώ τα άτομα με χαμηλή αναλογία έχουν σχήμα που μοιάζει με αχλάδι.

Οι άνδρες με μεγάλη περίμετρο μέσης αναλογικά προς τα ισχία είχαν 55% υψηλότερο κίνδυνο να εκδηλώσουν καρδιακή νόσο συγκριτικά με άνδρες που είχαν την μικρότερη περίμετρο μέσης.

Οι μετρήσεις που αφορούσαν μόνο την περίμετρο της μέσης υποεκτιμούσαν τον κίνδυνο καρδιακής νόσου κατά 10% με 18% όταν συγκρίθηκαν με τον κίνδυνο που υπολογίζεται με βάση τη μετρήσεις της μέσης όταν λαμβάνονταν υπόψη και οι μηροί.

Συμφορητική Καρδιακή ανεπάρκεια

| View | Upload your own

Η καρδιαγγειακή νόσος πλήττει τους νεφροπαθείς

Θανάσιμη είναι η καρδιαγγειακή νόσος σε πολλά άτομα, που υποβάλλονται σε μεταμόσχευση νεφρού και αυτό γιατί οι ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια έχουν πάρα πολύ υψηλά ποσοστά καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας συγκρινόμενοι με το γενικό πληθυσμό. Η καρδιαγγειακή θνητότητα αυξάνεται περίπου 10 φορές σε ασθενείς με τελικό στάδιο χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας, ακόμη και όταν έχουν ληφθεί υπ’ όψη η επίδραση της ηλικίας, του φύλου, της φυλής και η παρουσία του διαβήτη.

Η ισχαιμική καρδιακή νόσος και η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια είναι παρούσες στο 50% περίπου των ασθενών, που αρχίζουν αιμοκάθαρση και το ποσοστό θνητότητας σε αυτές τις νόσους σε ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου είναι εξαιρετικά υψηλό. Επιπλέον ασθενείς που είναι σε αιμοκάθαρση παρουσιάζουν μια εξαιρετικά ταχεία εξέλιξη της αθηροσκλήρυνσης. Αυτό είναι το συμπέρασμα συζήτησης, που έγινε στο πλαίσιο του 7ου Πανελληνίου Συνεδρίου Ανοσολογίας, που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.

Όπως τόνισε στην εισήγησή του ο νεφρολόγος Γεώργιος Βέργουλας, από την Χειρουργική Κλινική Μεταμοσχεύσεων του Α.Π.Θ. στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, παρά το γεγονός ότι η νεφρική μεταμόσχευση συνδέεται με βελτίωση πολλών από τους παράγοντες κινδύνου της καρδιαγγειακής νόσου, που σχετίζονται με δυσλειτουργία του ενδοθηλίου, η πρόωρη καρδιαγγειακή νόσος στους λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων αναγνωρίζεται σήμερα ως μια από τις βασικές αιτίες θανάτου και απώλειας του μοσχεύματος. Η εμφάνιση νέων καρδιαγγειακών επεισοδίων σε μεταμοσχευμένους ασθενείς είναι πενταπλάσια από αυτή που παρατηρείται στο γενικό πληθυσμό σε άτομα του ιδίου φύλου και ηλικίας.

Ο ακριβής παθογενετικός μηχανισμός της ταχείας εξέλιξης της καρδιαγγειακής νόσου σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο τελικού σταδίου είναι άγνωστος. Μετά από επιτυχή νεφρική μεταμόσχευση ο κίνδυνος εμφάνισης για πρώτη φορά καρδιαγγειακής νόσου πέφτει περίπου πέντε φορές. Η καρδιαγγειακή νόσος πριν από τη μεταμόσχευση αποτελεί προγνωστικό παράγοντα καρδιαγγειακών επεισοδίων μετά τη μεταμόσχευση. Δεν είναι γνωστό εάν η μεταμόσχευση έχει κάποια προστατευτική δράση στην ασβέστωση των αγγείων, όπως δεν είναι γνωστό εάν η ασβέστωση πριν τη μεταμόσχευση έχει οποιαδήποτε επίδραση στην πορεία του λήπτη. Όμως ένα χρόνο μετά από νεφρική μεταμόσχευση παρατηρείται βελτίωση της δυσκαμψίας των αγγείων. Η υπέρταση και η δυσλιπιδαιμία είναι καταστάσεις που είναι αποδεδειγμένα παράγοντες δυσλειτουργίας του ενδοθηλίου σε ασθενείς με νεφρική μεταμόσχευση.

Η βλάβη του τοιχώματος των αγγείων του μοσχεύματος και η δυσλειτουργία του ενδοθηλίου αυτών μπορεί να παίζουν ανεξάρτητο ρόλο στην καρδιαγγειακή νόσο, που σχετίζεται με τη χρόνια δυσλειτουργία του μοσχεύματος δεδομένου, ότι πρόσφατα διαπιστώθηκε πως αυτή καθαυτή η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια είναι παράγοντας κινδύνου για καρδιαγγειακή θνητότητα.

Χρήση ενδοφλέβιου μαγνήσιου στην αντιμετώπιση κολπικής μαρμαρυγής (μετανάλυση)

Use of intravenous magnesium to treat acute onset atrial fibrillation: a meta-analysis

Kwok M Ho, David J Sheridan, Timothy Paterson
Department of Intensive Care, Royal Perth Hospital, Perth, Australia
Correspondence to:Dr K M Ho, Intensive Care Unit, Royal Perth Hospital, Perth, WA 6000, Australia; kwok.ho@health.wa.gov.au'//-->

ABSTRACT

Objectives: To assess the effects of intravenous magnesium on converting acute onset atrial fibrillation to sinus rhythm, reducing ventricular response and risk of bradycardia.
Design and data sources: Randomised controlled trials evaluating intravenous magnesium to treat acute onset atrial fibrillation from MEDLINE (1966 to 2006), EMBASE (1990 to 2006) and Cochrane Controlled Trials Register without language restrictions.

Review methods: Two researchers independently performed the literature search and data extraction.
Results: 10 randomised controlled trials, including a total of 515 patients with acute onset atrial fibrillation, were considered. Intravenous magnesium was not effective in converting acute onset atrial fibrillation to sinus rhythm when compared to placebo or an alternative antiarrhythmic drug. When compared to placebo, adding intravenous magnesium to digoxin increased the proportion of patients with a ventricular response <100 p =" 0.02).">

Conclusions: Adding intravenous magnesium to digoxin reduces fast ventricular response in acute onset atrial fibrillation. The effect of intravenous magnesium on the ventricular rate and its cardiovascular side effects are less significant than other calcium antagonists or amiodarone. Intravenous magnesium can be considered as a safe adjunct to digoxin in controlling the ventricular response in atrial fibrillation.

Οξεία περικαρδίτιδα

Αν και η οξεία περικαρδίτιδα συχνά συνδέεται με την προερχόμενη από ιογενή λοίμωξη, μπορεί επίσης να προκληθεί από πολλές λοιμώξεις, φάρμακα, από επεμβατικές ενδοθωρακικές διαδικασίες, και από θωρακικό τραύμα.
Η διάγνωση της οξείας περικαρδίτιδας είναι συχνά εξ αποκλεισμού. Ιστορικό αιφνίδιου θωρακικού άλγους, η παρουσία στην ακρόαση καρδιάς ήχου τριβής, και οι αλλαγές στο ΗΚΓ θέτουν την υποψία οξείας περικαρδίτιδος.

Διαβάστε τα τελευταία δεδομένα για την οξεία περικαρδίτιδα...

Οξεία Περικαρδίτιδα