Η ψηφιοποίηση του κράτους θα έπρεπε να μειώνει τη γραφειοκρατία, να εξοικονομεί χρόνο και να διευκολύνει την εργασία μας. Όταν, όμως, κάθε νέα ψηφιακή υποχρέωση συνοδεύεται από πρόσθετη διαχείριση, ανάγκη τεχνικής υποστήριξης και νέες χρεώσεις, το ερώτημα είναι εύλογο: ποιος πληρώνει τελικά τον ψηφιακό μετασχηματισμό;
Ο ιδιώτης ιατρός καλείται να
ανταποκριθεί σε δύο παράλληλα πεδία απαιτήσεων: στην άσκηση του επιστημονικού
του έργου και στη λειτουργία του ιατρείου του ως επαγγελματικής δραστηριότητας.
Στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση,
ιδιαίτερα στις ειδικότητες με μεγάλο όγκο συνταγών και παραπεμπτικών, η
χρηστικότητα του συστήματος αποτελεί καθημερινό, ουσιαστικό ζήτημα. Όταν ο
γιατρός καταφεύγει σε εμπορικό λογισμικό για να περιορίσει τις επαναλαμβανόμενες
ενέργειες, πληρώνει για μια λειτουργικότητα που θα έπρεπε να αποτελεί βασικό
χαρακτηριστικό της δημόσιας εφαρμογής.
Ο χρόνος που χάνεται στην οθόνη
αφαιρείται από τον ασθενή.
Τώρα προστίθεται το Ψηφιακό Αποθετήριο Διαγνωστικών Εργαστηριακών Αποτελεσμάτων: μια υποδομή με προφανή χρησιμότητα, εφόσον εξασφαλίζονται η αξιοπιστία των δεδομένων και η ομαλή λειτουργία της.











