Κατευθυντήριες οδηγίες για την εκρίζωση του Helicobacter Pylori

Κατόπιν των προτάσεων της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης του Ελικοβακτηριδίου του Πυλωρού (ΕΕΜΕΠ) από 20 Μαΐου 2015, καταρτίζονται οι ακόλουθες κατευθυντήριες οδηγίες:

1.      Αγωγή εκρίζωσης του Helicobacter pylori παρέχεται από ιατρό γαστρεντερολόγο ή παιδίατρο (σε παιδιά) ή παθολόγο ή γενικής ιατρικής ή γενικής χειρουργικής, μετά από θετικές δοκιμασίες ανίχνευσης του μικροβίου (αντιγόνο κοπράνων, δοκιμασία αναπνοής, ορολογική δοκιμασία, δοκιμασία ουρεάσης ή ιστολογική ανίχνευση). Η δυνατότητα συνταγογράφησης αγωγής εκρίζωσης δεν εξαρτάται από την παρουσία ή μη πεπτικού έλκους. 

Ως κωδικός διάγνωσης ICD10 τίθεται ο Β98 ή Β98.0 και καλύπτει όλα τα φάρμακα των σχημάτων που αναφέρονται στη συνέχεια. Απαραίτητο είναι να επισυνάπτεται στην ηλεκτρονική συνταγή φωτοαντίγραφο πρόσφατης εξέτασης με την οποία τεκμηριώνεται λοίμωξη από Helicobacter pylori.

2.    Σύμφωνα με τις προτάσεις της ΕΕΜΕΠ, λόγω υψηλών ποσοστών αντοχής του ελικοβακτηριδίου στην κλαριθρομυκίνη (25%), προτείνονται τα εξής θεραπευτικά σχήματα.

Α. Αγωγή πρώτης γραμμής: Ένα από τα εξής σχήματα:

Γυμναστική και μείωση της χοληστερόλης στην αντιμετώπιση της στεατοηπατίτιδας

Η γυμναστική μπορεί να βοηθήσει τους πάσχοντες από μια πολύ συχνή μορφή ηπατοπάθειας να βελτιώσουν την υγεία τους, ακόμη και χωρίς να χάσουν βάρος, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Hepatology.

Επίσης μια άλλη σχετική μελέτη δείχνει ότι τα άτομα που πάσχουν από μη αλκοολική λιπώδη ηπατοπάθεια μπορεί να πρέπει να μειώσουν την χοληστερόλη και τις πρωτεΐνες.

Η μη αλκοολική λιπώδης ηπατοπάθεια είναι μια από τις πλέον συχνές μορφές ηπατικής νόσου στον ανεπτυγμένο κόσμο και οι πάσχοντες χαρακτηρίζονται από αυξημένα επίπεδα ηπατικών ενζύμων, ένδειξη ηπατική βλάβης, κοιλιακή παχυσαρκία και αντίσταση ινσουλίνης. Η πάθηση μπορεί να εξελιχθεί σε κίρρωση, μη αναστρέψιμη κατάσταση όπου ο υγιής ηπατικός ιστός αντικαθίσταται από τον ουλώδη ιστό.

Ενώ η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας και η υγιεινή διατροφή είναι οι υφιστάμενες κύριες συστάσεις για την αντιμετώπιση της μη αλκοολικής λιπώδους ηπατοπάθειας, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ με επικεφαλής τον Δρ Αλέξη Γεωργίου σημειώνουν ότι δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο κατά πόσο η ενίσχυση της σωματικής δραστηριότητας μπορεί να έχει οφέλη για τους πάσχοντες από μη αλκοολική λιπώδη ηπατοπάθεια ανεξαρτήτως της απώλειας βάρους.

Για να μελετήσουν το θέμα, οι επιστήμονες υπέβαλλαν 141 άτομα σε πρόγραμμα γυμναστικής με τρεις εξατομικευμένες συνεδρίες άσκησης, έξι συνεδρίες συμβουλευτικής. Μια ομάδα ελέγχου υποβλήθηκε σε μια συνεδρία συμβουλευτικής στην αρχή της μελέτης. Οι συνεδρίες γίνονταν ανά δύο εβδομάδες για τις ομάδες γυμναστικής.

Οι ειδικοί ενθάρρυναν τις ομάδες γυμναστικής να αθλούνται τουλάχιστον 150 λεπτά με μέτρια έντασης σωματική άσκηση ώστε να διατηρούν καλή φυσική κατάσταση και 200 λεπτά αν ήθελαν να χάσουν βάρος. Το περπάτημα ήταν η άσκηση που σύστηναν συνήθως οι ειδικοί στους εθελοντές.

Τρεις μήνες μετά την έναρξη της μελέτης, οι συμμετέχοντες στις ομάδες εκγύμνασης είχαν 9πλάσιες πιθανότητες από την ομάδα ελέγχου να έχουν ενισχύσει τον χρόνο εκγύμνασης τουλάχιστον κατά μια ώρα την εβδομάδα. Ακόμη και τα άτομα που αθλούνταν κατά μια ώρα περισσότερο δεν είχαν χάσει μεν βάρος, είχαν μειώσει τη περίμετρο της μέσης τους δε. Η προσθήκη αυτού του επιπλέον χρόνου άσκησης είχε μειώσει επίσης τα επίπεδα των ηπατικών ενζύμων, ενώ η περαιτέρω αύξηση της άθλησης δεν προκάλεσε επιπρόσθετε μειώσεις των ηπατικών ενζύμων.

Ο λόγος που συνέβη δεν είναι ξεκάθαρος, αλλά υποθέτουν οι επιστήμονες ότι το όριο για την αλλαγή των ηπατικών ενζύμων μπορεί να είναι τόσο χαμηλό που και μια ελαφρά αύξηση της σωματικής άσκησης είναι επαρκής για να βελτιώσει τα ηπατικά διαγνωστικά τεστ.

Τα άτομα που απέκτησαν καλύτερη φυσική κατάσταση κατά την διάρκεια της μελέτης είχαν επίσης μεγαλύτερες βελτιώσεις στα επίπεδα της LDL χοληστερόλης, της αντίστασης ινσουλίνης και άλλων βασικών μετρήσεων της μεταβολικής υγείας, συγκριτικά με τα άτομα των οποίων η φυσική κατάσταση δεν άλλαξε ή επιδεινώθηκε. Οι βελτιώσεις ήταν πιο ουσιαστικές στα άτομα με κακή φυσική κατάσταση στην αρχή της μελέτης.

Σε μια άλλη σχετική μελέτη ο Δρ Γεώργιος Ιωάννου από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ μελέτησε τη σχέση μεταξύ διατροφής και κινδύνου εκδήλωσης κίρρωσης ή ηπατικού καρκίνου σε δείγμα 9.221 ατόμων 25-74 ετών που είχαν τεθεί υπό ιατρική παρακολούθηση για περισσότερα από 13 χρόνια στα πλαίσια της έρευνας National Health and Nutrition Examination Survey.

Τα άτομα που έτρωγαν τις περισσότερες πρωτεΐνες διέτρεχαν μεγαλύτερο κίνδυνο να νοσηλευθούν με κίρρωση ή ηπατικό καρκίνο ή να αποβιώσουν από μια εκ των δύο καταστάσεων, ενώ η υψηλή κατανάλωση υδατανθράκων σχετίστηκε με χαμηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης ή θανάτου από μια εκ των δύο καταστάσεων.

Η συνολική πρόσληψη λιπαρών δεν σχετίστηκε με τον κίνδυνο ηπατικής νόσου ή θνησιμότητας, αλλά η χοληστερόλη ήταν σχετική, αν και τα ατομικά επίπεδα χοληστερόλης δεν σχετίστηκαν με τον κίνδυνο ηπατικής νόσου.

Η μελέτη αυξάνει τις πιθανότητες διατροφικοί παράγοντες να είναι σημαντικοί, τροποποιήσιμοι και έως τώρα μη αναγνωρίσιμων καθοριστικών παραγόντων της προόδου της ηπατικής νόσου

NIH Guidelines για την ηπατίτιδα Β

8 Ιανουαρίου 2008 - Τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) έχουν εκδώσει μια δήλωση συναίνεσης σχετικά με τη διαχείριση της λοίμωξης από τον ιό της ηπατίτιδας Β (HBV) και θα δημοσιεύσει τις νέες κατευθυντήριες γραμμές στις 20 του Ιανουαρίου print issue of the Annals of Internal Medicine.

"Η Ηπατίτιδα Β είναι από τα σημαντικότερα αίτια της ηπατικής νόσου σε παγκόσμιο επίπεδο, που θεωρείται ουσιαστική αιτία για κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα," γράφουν Michael F. Sorrell, MD, από το πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα Omaha στο Ιατρικό Κέντρο, και από συναδέλφους.

"Η ανάπτυξη και η χρήση ενός εμβολίου για ... HBV έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση του αριθμού των νέων περιπτώσεων οξείας ηπατίτιδας Β σε παιδιά, εφήβους, ενήλικες και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, η επιτυχία αυτή δεν έχει ακόμη αποδειχθεί σε όλο τον κόσμο, και τόσο η οξεία όσο και η χρόνια HBV λοίμωξη εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικά παγκόσμια προβλήματα υγείας. "

Αυτή η δήλωση NIH εκπονήθηκε από ανεξάρτητο πάνελ των επαγγελματιών της υγείας και της δημόσιας εκπροσώπους βασίζεται σε μια συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας που παρατήρησε ο Οργανισμός Υγείας για την Έρευνα και την ποιότητα καθώς και στις παρουσιάσεις, συνέδρια, και άλλων σχετικών με την επικοινωνία μεταξύ εμπειρογνωμόνων και τα μέλη της ομάδας. Τα θέματα που πραγματεύεται η δήλωση αυτή περιλαμβάνεται το τρέχον βάρος της HBV λοίμωξη, τη φυσική ιστορία της HBV, τα οφέλη και τους κινδύνους από τις διαθέσιμες θεραπείες του HBV λοίμωξη, όπου τα άτομα με HBV λοίμωξη θα πρέπει να αντιμετωπίζονται, τα διαθέσιμα μέτρα για την παρακολούθηση και την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της θεραπείας, και την ανάγκη και τις δυνατότητες για μελλοντική έρευνα σχετικά με HBV λοίμωξη.

Οι βασικοί στόχοι του αντι-HBV θεραπείας είναι να εμποδίσει την εξέλιξη της νόσου, και συγκεκριμένα την ανάπτυξη και την εμφάνιση κίρρωσης του ήπατος μέχρι την ηπατική ανεπάρκεια, για την πρόληψη της ανάπτυξης ηπατοκυτταρικού καρκίνου και να μειωθούντα ποσοστά θνησιμότητας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, 7 φάρμακα σήμερα έχουν εγκριθεί για τη θεραπεία των ενηλίκων με χρόνια HBV λοίμωξη: interferon-alpha; pegylated interferon-alpha τα νουκλεοσιδικά ή νουκλεοτιδικής ανάλογά όπως η lamivudine, adefovir dipivoxil, entecavir, telbivudine, και tenofovir disoproxil fumarate. Για παιδιά με HBV λοίμωξη, μόνο ιντερφερόνη-άλφα και lamivudine έχουν εγκριθεί.

Τα συγκεκριμένα αυτά 7 φάρμακα έχει αποδειχθεί ότι σε βραχυπρόθεσμη τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές για τη βελτίωση της νόσου με ενδιάμεσους δείκτες, όπως HBV DNA επίπεδο, απώλειας ή ορομετατροπή του αντιγόνου επιφανείας ηπατίτιδας Β (HBsAg), βλετίωση της ηπατικής βιοχημείας, και τα ιστολογικά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, τα αποδεικτικά στοιχεία είναι περιορισμένα όσον αφορά τις επιπτώσεις τους σε μακροπρόθεσμη βάση, σημαντική κλινικά αποτελέσματα όπως το συνολικό ποσοστό θνησιμότητας, το ήπαρ, το ποσοστό θνησιμότητας λόγω ειδικών, ή την ανάπτυξη ηπατοκυτταρικού καρκίνου, διότι τα αποτελέσματα δεν συμβαίνουν συχνά για πολλά χρόνια μετά τη μόλυνση με HBV. Η χρήση Ιντερφερόνης έχει ορισθεί, ορισμένης διάρκειας (16 - 48 εβδομάδες) και δεν συνδέονται με την ανάπτυξη αντίστασης από τον ιό, ενώ η θεραπεία με νουκλεοσιδικά νουκλεοτιδικά ανάλογά ή μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα, συχνά είναι αορίστου διάρκειας, και μπορεί να προωθήσει την ανάδυση αντίσταση.

Όλες οι εγκεκριμένες θεραπείες μείωση των επιπέδων HBV DNA, αλλά το ποσό της μείωσης είναι μεγαλύτερη, και η μείωση του χρόνου να είναι μικρότερη ή με νουκλεοσιδικά νουκλεοτιδικής ανάλογά vs ιντερφερόνη. Η Ιντερφερόνη χορηγείται με υποδόρια ένεση και μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα της συστηματικής κεφαλαλγία, ναυτία, γρίππη συμπτώματα, την κατάθλιψη, και ορισμένα αιματολογικές ανωμαλίες.

Σε αντίθεση, τα νουκλεοσιδικά και τα νουκλεοτιδικά ανάλογά δίνονται από το στόμα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια σε ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στην θεραπεία με ιντερφερόνη. Εάν η θεραπεία με νουκλεοσιδικά και νουκλεοτιδικής ανάλογά διακοπεί πρόωρα, ωστόσο, ενδέχεται να υπάρχει αναζωπύρωση των επιπέδων HBV DNA ή επανενεργοποίηση της ηπατίτιδας. Ορισμένα νουκλεοσιδικά ανάλογα νουκλεοτιδίων και μπορεί να προκαλέσει νεφρική τοξικότητα, μυοπάθεια, ή / και μιτοχονδριακή τοξικότητα.

Η θεραπεία με νουκλεοσιδικά και ανάλογα νουκλεοτιδίων ενδείκνυται για ασθενείς με ταχεία επιδείνωση της ηπατικής λειτουργίας και για τα άτομα με αντιρροπούμενη κίρρωσης περιπλεγμένη με ασκίτη, ηπατική εγκεφαλοπάθεια, ή αιμορραγία λόγω πυλαίας υπέρτασης. Λόγω του κινδύνου για ηπατική ανεπάρκεια, οι ιντερφερόνες αντενδεικνύονται σε αυτή την ομάδα. Οι ασθενείς με κίρρωση θα πρέπει επίσης να αντιμετωπίζονται επειδή είναι σε αυξημένο κίνδυνο για κλινικά σημαντικές επιπλοκές.

Οι ασθενείς με HBV λοίμωξη που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτικά χημειοθεραπεία για καρκίνο ή άλλες ιατρικές παθήσεις που βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο για την έξαρση της ηπατίτιδας, και συνεπώς πρέπει να αντιμετωπίζονται με αντι-ιική θεραπεία πριν την έναρξη της ανοσοκατασταλτικούς ή της χημειοθεραπείας. "Τα στοιχεία που διαθέτει αυτή τη στιγμή δεν επιτρέπει συγκεκριμένες συστάσεις όσον αφορά την επιλογή μιας συγκεκριμένης θεραπευτικής φυσικά," η δήλωση συγγραφείς γράφουν. "Υγειονομικής περίθαλψης θα πρέπει να συζητήσει τους κινδύνους και τα οφέλη των επιλογών θεραπείας με τους ασθενείς για να καταλήξουμε στις καλύτερες δυνατές αποφάσεις."

Σε άτομα με χρόνια HBV λοίμωξη, επίμονα αυξημένα επίπεδα HBV DNA και αλανινική αμινοτρανσφεράση (ALT) τα επίπεδα στο αίμα είναι τα πιο σημαντικά μέσα πρόβλεψης της κίρρωση ή ηπατοκυτταρικού καρκίνωμα. Επιπλέον, άλλοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν HBV λοίμωξη γονότυπου C, αρσενικό φύλο, τη μεγάλη ηλικία, το οικογενειακό ιστορικό θετικό για ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα, και συλλοίμωξη με τον ιό της ηπατίτιδας C και του HIV.

Διάφορες στρατηγικές παρακολούθησης έχουν προταθεί, αλλά δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία που επιτρέπουν την επιλογή ενός ενιαίου σχήματος για καλύτερη προσέγγιση. Η απώλεια του HBsAg μπορεί να είναι ο καλύτερος δείκτης, διότι αντανακλά την ανοσία στις HBV, μείωσεη κινδύνου για την ανάπτυξη κίρρωσης και ηπατοκυτταρικόού καρκίνου, και καλύτερα ποσοστά επιβίωσης, αλλά τέτοια ορομετατροπή σπάνια συμβαίνει ως αποτέλεσμα θεραπείας.

Αυξημένα επίπεδα HBV DNA φαίνεται να προμηνύει ανάπτυξη κίρρωσης και ηπατοκυτταρικού καρκίνου, και την καταστολή του HBV DNA, έχει συνδεθεί με τη βελτίωση των επιπέδων ALT και βελτίωση ιστολογική εικόνα του ήπατος. Ωστόσο, δεν είναι σαφές εάν η θεραπεία ως προκαλούμενη μειώνει τα επίπεδα του HBV DNA συνδέονται με βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα.

"Από τη στιγμή της αρχικής διάγνωσης, βέλτιστη διαχείριση των HBV λοίμωξης απαιτεί τη διάρκεια της ζωής της συνήθους παρακολούθησης, ακόμη και όταν οι ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί," γράφουν οι συγγραφείς. "Θα ήθελα να τονίσω ότι η εκπαίδευση των ασθενών και η παροχή είναι το κλειδί για την εξασφάλιση συνεχιζόμενης συμμόρφωσης προς συνήθη ασθένεια και τη θεραπεία με την παρακολούθηση και την ανταπόκριση της θεραπείας."

Η δήλωση προσδιορίζει τις πιο σημαντικές ανάγκες έρευνας που καθορίζουν το φυσικό ιστορικό της νόσου με εκπρόσωπο μελλοντικός κοορτής? Και τον προσδιορισμό των επιπτώσεων στις υπάρχουσες θεραπείες στις μεγάλες, τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές μονοθεραπείας και σε συνδυασμό των θεραπειών, συμπεριλαμβανομένων και στις ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο δοκιμές .

Τακτικός έλεγχος για HBV λοίμωξη συνιστάται για νεοαφιχθέντες μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις χώρες όπου η επικράτηση της HBV λοίμωξης υπερβαίνει το 2%. Αν και η δοκιμή διαλογής δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για την απαγόρευση της μετανάστευσης, θα πρέπει να παρέχει δεδομένα δημόσιας υγείας σχετικά με το βάρος της νόσου στους πληθυσμούς μεταναστών και να βελτιωθεί η παροχή ιατρικών υπηρεσιών και της δημόσιας υγείας για τους ασθενείς που έχουν μολυνθεί και τις οικογένειές τους.

Η αναθεώρηση των συνοδευτικών διαθέσιμων μελετών δείχνουν ότι "τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν ανεπαρκή για την αξιολόγηση της θεραπείας στην κλινική έκβαση . Μελλοντική έρευνα είναι αναγκαία για την παροχή αποδεικτικών στοιχείων με βάση τις συστάσεις σχετικά με τη βέλτιστη αντιϊική θεραπεία σε ενήλικες με χρόνια ηπατίτιδας Β ".

ΠΗΓΗ: Ann Intern Med. 2009;150:104-110, 111-124.

Γαστρεντερική αξιολόγηση αναιμικών ασθενών χωρίς ενδείξεις ανεπάρκειας σιδήρου

Αιμορραγικές βλάβες συχνά παρατηρούνται στο γαστρεντερικό σύστημα ασθενών με αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου. Ωστόσο, συχνά οι ασθενείς με αναιμία χωρίς ενδείξεις έλλειψης σιδήρου παραπέμπονται σε γαστρεντερολόγους, ενώ η αξία της γαστρεντερολογικής εξέτασης δεν έχει αποσαφηνιστεί.

Διεξήχθη μελέτη για την αξιολόγηση της επίπτωσης των αιμορραγικών γαστρεντερικών βλαβών σε 100 ασθενείς με αναιμία χωρίς ενδείξεις ανεπάρκειας σιδήρου (ομάδα NIDA) και σε 271 ασθενείς με επιβεβαιωμένη αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου (ομάδα IDA). Η επίπτωση αιμορραγικών βλαβών στην ανώτερη γαστρεντερική οδό ήταν σημαντικά χαμηλότερη για τους ασθενείς της ομάδας NIDA (8%), σε σύγκριση με εκείνους της ομάδας IDA (22,9%).

Η επίπτωση αιμορραγικών βλαβών στην ανώτερη γαστρεντερική οδό ήταν, επίσης, χαμηλότερη για τους ασθενείς της ομάδας NIDA (6,9%), σε σύγκριση με εκείνους της ομάδας IDA (20,2%). Δεν παρατηρήθηκαν περιστατικά γαστρεντερικών κακοηθειών στην πρώτη ομάδα, όμως στη δεύτερη παρατηρήθηκαν περιστατικά καρκίνου της ανώτερης γαστρεντερικής οδού (5,5%) και του κόλου-ορθού (10,7%).

Η ανάλυση υποομάδων των ασθενών ηλικίας ίσης ή μεγαλύτερης των 70 ετών, διαβαθμισμένων σύμφωνα με τα επίπεδα φερριτίνης ορού, έδειξε ότι η επίπτωση αιμορραγικών βλαβών και στην ανώτερη (26,4% έναντι 23,5% έναντι 2,9%) και στην κατώτερη γαστρεντερική οδό (26,8% έναντι 16,7% έναντι 0%), δεν διέφερε σημαντικά ανάμεσα στους ασθενείς με χαμηλές και μεσαίες συγκεντρώσεις φερριτίνης ορού, αλλά ήταν σημαντικά χαμηλότερη στους ασθενείς με χαμηλές συγκεντρώσεις φερριτίνης ορού σε σύγκριση με τους ασθενείς με υψηλές συγκεντρώσεις.

Επίσης, οι ασθενείς NIDA συγκέντρωναν περισσότερες πιθανότητες να πάσχουν από χρόνια νεφρική νόσο (33%) σε σύγκριση με τους ασθενείς IDA (12%) και επομένως να υποβληθούν σε δειγματοληψία μυελού των οστών με το πιθανό αίτιο της αναιμίας τους να ανακαλύπτεται μέσω της διαδικασίας.

Συμπερασματικά, οι αιμορραγικές βλάβες του γαστρεντερικού συστήματος σπανίως εμφανίζονται σε αναιμικούς ασθενείς χωρίς ενδείξεις ανεπάρκειας σιδήρου και θα πρέπει πρώτα να αναζητώνται εναλλακτικά αίτια. Οι πιο ηλικιωμένοι ασθενείς, ωστόσο, με μεσαίες συγκεντρώσεις φερριτίνης ορού (30-100 Mug/l) παρουσιάζουν υψηλή επίπτωση αιμορραγικών βλαβών και θα πρέπει να υποβάλλονται σε γαστρεντερική εξέταση.

ΠΗΓΗ: Eur J Gastroenerol Hepatol. 2008

Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού προστατεύει τα παιδιά από το άσθμα

Ένα βακτήριο που είναι μείζονα αιτία ελκών και στομαχικού καρκίνου μπορεί να βοηθήσει στην προστασία των παιδιών από την εκδήλωση άσθματος, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Clinical Infectious Diseases.
Τα παιδιά που έχουν επιμολυνθεί με το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (H. pylori) είναι λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν άσθμα, υποστηρίζουν οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Οι ερευνητές μελέτησαν στοιχεία για περισσότερα από 7.000 παιδιά που είχαν πάρει μέρος στην έρευνα National Health and Nutrition Survey την περίοδο 1999-2000.
Μεταξύ των εφήβων και παιδιών 3-19 ετών, οι φορείς του H. pylori είχαν 25% λιγότερες πιθανότητες να έχουν άσθμα. Τα παιδιά 3-13 ετών είχαν 59% λιγότερες πιθανότητες άσθματος αν ήταν φορείς του βακτηρίου.

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι το 5,4% των παιδιών που είχαν γεννηθεί τη δεκαετία του '90 ήταν θετικά στο H. pylori. Αν μελετήσουμε αντίστοιχα στατιστικά στοιχεία για το 1919 θα διαπιστώσουμε ότι το ποσοστό είναι 60%. Πρόκειται για τεράστια διαφορά. Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου τα ποσοστά άσθματος έχουν παρουσιάσει αύξηση. Μεταξύ των παιδιών 3-19 ετών του δείγματος, το 23% έπασχε από άσθμα.

Η εξαφάνιση του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού είναι συνεπής με την μείωση τόσο των ελκωδών παθήσεων όσο και του καρκίνου του στομάχου. Επίσης είναι συνεπή με την αύξηση του άσθματος και των παθήσεων του οισοφάγου, όπως η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και το αδενοκαρκίνωμα του οισοφάγου.

Αυτό που θα πρέπει να μελετήσουν τώρα οι ειδικοί είναι κατά πόσο η λοίμωξη από H. pylori επηρεάζει άμεσα την τάση για εκδήλωση άσθματος. Είναι πιθανόν το βακτηρίδιο να είναι δείκτης μιας κατάστασης, όπως τα ξανθά μαλλιά είναι δείκτης της φυλετικής γεωγραφικής καταγωγής.
Ενδεχομένως τα ίδια αντιβιοτικά που χορηγούνται κατά του H. pylori να βοηθούν και στην αντιμετώπιση άλλων καταστάσεων, ή ίσως τα βακτήρια να προστατεύουν με κάποιον τρόπο κατά του άσθματος, αλλάζοντας την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Πάντως μια εξήγηση για την παρούσα διαπίστωση είναι η «θεωρία της υγιεινής», σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς σε αλλεργικές διαταραχές λόγω του πολύ «καθαρού» τρόπου ζωής τους. Η βασική ιδέα είναι δηλαδή ότι το ανοσοποιητικό σύστημα δεν έχει αρκετές υποχρεώσεις στην καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων και έτσι γίνεται υπερευαίσθητο σε ακατάλληλες διεγέρσεις όπως η σκόνη.

Η ηπατίτιδα Β σχετίζεται με τον εξωηπατικό καρκίνο του χοληφόρου πόρου

Τα αποτελέσματα έρευνας που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο International Journal of Cancer δείχνουν ότι υπάρχει σχέση μεταξύ του ιού της ηπατίτιδας Β (HBV) και αυξημένου κινδύνου εξωηπατικού καρκίνου του χοληφόρου πόρου.

Ο εξωηπατικός χοληφόρος πόρος συλλέγει χολή από το ήπαρ αλλά είναι τοποθετημένος εκτός του ήπατος. Ενώνεται με έναν πόρο από την χοληδόχο κύστη για να σχηματίσουν ένα κοινό χοληφόρο πόρο, που μεταφέρει χολή στο λεπτό έντερο. Ο καρκίνος του εξωηπατικού χοληφόρου πόρου είναι ασυνήθιστος και πολύ δύσκολος στην αντιμετώπιση.

Σε πληθυσμιακή έρευνα που έγινε στην Σανγκάη από την Δρ Ανν Χσινγκ και τους συνεργάτες της στο Εθνικό Αντικαρκινικό Ινστιτούτο του Μέριλαντ μελετήθηκε η συχνότητα του HBV και της λοίμωξης από ηπατίτιδα C σε 417 ασθενείς με καρκίνους του χοληφόρου, 517 με χολόλιθους και 762 τυχαία επιλεγμένα υγιή άτομα που αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου.

Μεταξύ της ομάδας ελέγχου, HBV λοίμωξη εντοπίστηκε στο 7,3%. Οι ασθενείς με εξωηπατικό καρκίνο του χοληφόρου πόρου ήταν πιθανότερο να είναι θετικοί στον HBV (14,2%). Αυτό συντελούσε σε 2,4 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο εξωηπατικού καρκίνου του χοληφόρου πόρου.
Δεν καταγράφηκε σημαντικός συσχετισμός μεταξύ HBV και καρκίνου της χοληδόχου κύστης, χολόλιθων και λίθων του χοληφόρου πόρου.

Οι επιστήμονες παρατήρησαν χαμηλή συχνότητα της λοίμωξης από HCV στον συγκεκριμένο πληθυσμό (2%), γεγονός που περιορίζει την ικανότητα υπολογισμού της σχέσης μεταξύ της συγκεκριμένης λοίμωξης και της χοληφόρου νόσου.
Ο HBV προκαλεί ηπατικό καρκίνο κυρίως προκαλώντας χρόνια φλεγμονή και ιστολογική αποδόμηση με την αναγέννηση των ηπατικών κυττάρων. Όμοια διαδικασία εμπλέκεται και στον καρκίνο του χοληφόρου πόρου.

Η ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

Η ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα είναι μια σπάνια, άγνωστης προς το παρόν αιτιολογίας, φλεγμονώδης πάθηση της πεπτικής οδού, ιδίως του στομάχου και του εντέρου, η οποία χαρακτηρίζεται από εκτεταμένη ηωσινοφιλική διήθηση του Βλεννογόνου.1 Προκαλεί φλεγμονή και εξέλκωση που οδηγεί σε κοιλιακό άλγος, το οποίο σπάνια μπορεί να υποδυθεί οξεία κοιλία, διαρροϊκό σύνδρομο, δυσαπορρόφηση και εντερική απώλεια πρωτεϊνών και αίματος. Η πάθηση, αν και εμφανίζεται με σποραδικό χαρακτήρα, έχει περιγραφεί και σε οικογενή μορφή. Προσβάλλει και τα δύο φύλα, με υπεροχή των ανδρών, σε όλες τις ηλικίες από τη βρεφική μέχρι τη γεροντική. To σύνολο των ασθενών που έχει περιγραφεί παγκοσμίως, με ποικίλη έκταση και κλινική εικόνα της νόσου, είναι λίγες εκατοντάδες.

Αν και η αιτιολογία της νόσου είναι άγνωστη, έχουν διατυπωθεί απόψεις ότι ορισμένοι παράγοντες θα μπορούσαν να ευθύνονται για την εμφάνισή της. Οι παράγοντες που έχουν προταθεί ή μελετηθεί είναι η τροφικήυπερευαισθησία ή τροφική αλλεργία, οι λοιμώξεις από σχιστόσωμα, νηματώδη, Ancylostoma caninum, Toxocara canis, Áscaris suum, anisakis, ακόμη και από σκώληκες που προσβάλλουν τους σκύλους.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα αποτελεί μέρος αγγειίτιδας ή άλλης πολυσυστηματικής νόσου, ενώ έχει θεωρηθεί και ως παρανεοπλασματική εκδήλωση. To κλινικό φάσμα της ηωσινοφιλικής γαστρεντερίτιδας είναι αρκετά ευρύ και παρουσιάζεται με χρονία ή οξεία κλινική εικόνα, με δυνατότητα προσβολής όλων των σημείων του πεπτικού σωλήνα ή του πεπτικού συστήματος.

Η διαφορική διάγνωση της ηωσινοφιλικής γαστρεντερίτιδας περιλαμβάνει ευρύτατο φάσμα χρονίων νοσημάτων που μπορεί να συνδυάζονται με διάρροια, περιφερική ηωσινοφιλία και διήθηση του εντερικού τοιχώματος από ηωσινόφιλα.

Η θεραπεία περιλαμβάνει την απαγόρευση τροφών που πιθανολογείται ότι είναι υπεύθυνες, τη χορήγηση κορτικοστεροειδών,24 χρωμο-γλυκικοΰ νατρίου,25 αζαθειοπρίνης, κυκλοφωσφαμίδης, την ολική παρεντερική θρέψη και τη χειρουργική επέμΒασησε αποτυχία της συντηρητικής αγωγής ή σε εντοπισμένη νόσο.

Κατευθυντήριες Οδηγίες για Αιματέμεση Μέλαινες

Η αιμορραγία του ανώτερου πεπτικού εκδηλώνεται είτε σαν αιματέμεση είτε σαν μέλαινα κένωση. Αρκούν 100ml αίματος για να χρωματιστούν τα κόπρανα μαύρα, εφόσον η αιμοσφαιρίνη έχει οξειδωθεί από το γαστρικό υγρό.

Management Guidelines for Haematemesis and/or Melaena 2007