Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νοσοκομείο. Το έλεγαν «Αγία Όλγα». Αργότερα, όταν μεγάλωσε και ομόρφυνε το είπαν «Κωνσταντοπούλειο».
Στο νοσοκομείο αυτό υπήρχε ανάμεσα σε άλλες μια χειρουργική κλινική. Την έλεγαν χαϊδευτικά Β΄Χ.
Τα χρόνια πέρασαν και ο συντονιστής διευθυντής της Β΄Χ μεγάλωσε και πήρε σύνταξη, μιας και τότε έπαιρναν ακόμη συντάξεις.
Εκείνα τα χρόνια υπήρχαν νόμοι.
Οι άνθρωποι τους έλεγαν περιπαικτικά «Κουκιά και Ρεβύθια, επειδή κάποιοι άρχοντες έπαιζαν μαζί τους. Ένας νόμος της εποχής έλεγε: όταν ένας συντονιστής διευθυντής συνταξιοδοτηθεί, αναπληρώνεται από έναν από τους υπηρετούντες σεΟΡΓΑΝΙΚΗ θέση με βαθμό Διευθυντή.
Όμως οι άρχοντες αυτού του νοσοκομείου αντ΄ αυτού άλλα έπραξαν. Όρισαν «προσωρινό επιστημονικό και διοικητικό υπεύθυνο» το διευθυντή της ΩΡΛ κλινικής και διευθυντή του χειρουργικού τομέα. Γιατί άραγε;
Το παραμύθι, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Έχει και καλικαντζαράκια, τα οποία, ως γνωστόν, είναι μικροσκοπικά, ευέλικτα, πονηρά πλασματάκια. Τρυπώνουν σε γραφεία, τηλέφωνα, ακούνε, μαθαίνουν και διαδίδουν φήμες, άλλοτε αληθινές και άλλοτε ψεύτικες.
Τι διαδίδουν λοιπόν τα δικά μας καλικαντζαράκια;
Διαδίδουν ότι κάποιοι άρχοντες ήθελαν να βολέψουν έναν